Believe you can and you're halfway there
- T. Roosevelt
Believe you can and you're halfway there
- T. Roosevelt
Toen we nog jong en onbezonnen waren en niet verder dachten dan onze tien euro en de avond en alles wat deze zou brengen. Toen elke dinsdagavond een het toetje van de week was en vrijdag- en zaterdagavond de olijven, kaassoufles en een paar droge witte wijn. Toen ik nog dagelijks jouw weblog bekeek en jouw krabbels mijn hyves pagina sierden. Toen we niet dachten aan miauwende katers de volgende ochtend en teveel dachten aan stomme jongens die onze tijd, achteraf gezien, niet waard waren.
Nu stuit ik op je weblog met je legendarische woorden over vriendschap. En nu besef ik eigenlijk in hoeverre je gelijk hebt. Goede vrienden zijn moeilijk te vinden, en we zochten niet eens echt. Nu vraag ik mij af waarom ik na al die jaren terug kijk en wellicht spijt heb van het feit dat ik niet wat harder mijn best deed om het te laten werken. Waarom ik zonder boe of bah vertrok- terwijl het niet eens mijn bedoeling was om te vertrekken. Het zal misschien mijn 'alles komt goed' mentaliteit zijn geweest die nu onbezonnen lijkt. Ik wil er verder eigenlijk niet over speculeren. Alleen dit. Ik mis onbezonnen tequila avonden en de persoon met wie ik deze mocht delen. En het is frappant, dat we de stomme jongens hebben verruild voor de goede jongens die toevallig allebei dezelfde voornaam delen.
Hoeveel mensen er ook besloten hebben om tegen mij aan te dansen vanavond, hoeveel gezichten mij keurend hebben bekeken, hoeveel woorden er ook zijn gevloeid. Elk klein momentje dat ik alleen werd gelaten met mijn gedachten, snelden mijn gedachten de bus-, metro- en treinroutes over, alles, alles, alles om dichter bij jou proberen te komen.
Maar ik vrees dat ik niet zo ver kom met gedachten alleen. Ik mis je als een malle, malle.
Is niet de mooiste. En jij bent niet eens hier om naast mij te komen zitten. Of te liggen. Dat doet er eigenlijk niet eens toe. Jij bent er gewoon niet. Al is het eventjes dat je er niet bent, al is het maar voor een paar dagen of een week. Ik kan het niet helpen om ontwenningsverschijnselen te krijgen. Misschien zeg ik het met te weinig woorden, of komt het niet goed over. Misschien breng ik het verkeerd over en komt het fout terecht- maar ik zou je elke dag een welterusten moeten wensen zonder dat er kilometers snelweg tussen ons in flitsen. Zonder de anonimiteit van de autobestuurders die naar hun huizen terugkeren. Een centimeter of tien is meer dan genoeg ruimte. Een centimeter of tien waardoorheen alleen het nasuizende geluid van de luchtwegen zich een weg vind tussen ons door. Ik lach mijn kleine meisjes angst om alleen te zijn af. Maar ik geloof niet dat ik daar in zijn totaliteit in slaag.
Het is een kwestie van wennen aan de ontwenning.
De stad. We moeten eindeloos in bed blijven. Duizenden taarten bestellen. Honderd koppen koffie drinken. Speculaas verstoppen. Elkaar verstoppen. Elkaar de mond snoeren. Elkaar met taart bekogelen. Miljoenen mooie woorden over onze lippen laten rollen. De cola in onze buiken laten klotsen. Niet kotsen. Een fles champagne bestellen. En daarna nog één. En als we dan nog helder kunnen denken beroven wij de minibar. En we drinken tot we niet meer kunnen lopen. En jij fluistert dat de taart geweldig was. En ik fluister dat jij nog geweldiger bent dan de taart. Jij vraagt welke taart ik bedoel. En ik kruip tegen je aan om in slaap te vallen. Allemaal. Alles. En jij.
Het eerste semester zit er bijna op. Nog iets meer dan twee weken resterend- en dan is het klaar. Mijn eerste final is komende donderdag. Mijn laatste 15 december. Ertussendoor moet ik nog twee presentaties houden, een essay inleveren en een research project afhebben. Dit is feitelijk de laatste bikkelweek voor mij, maar ik kan het niet meer opbrengen om te bikkelen. Maar ik verras mijzelf altijd. Ik werk blijkbaar goed onder druk- maar ik doe het niet graag.
Over iets meer dan twee weken giet ik mijzelf vol met tequila met allen die mij dierbaar zijn. En dat is dat.
Tussen toerisme, slavenhandel en de zogenoemde discount behaviour, vind ik tijd om heel even stil te staan- adem te halen zoals dat mooi beschreven werd door een derde partij. Ik kijk schuldbewust naar James Joyce en zijn Ulysses, hij kijkt mij aan op een frapante manier, over zijn brillenglazen. Ik zit eraan te denken- om morgen de trein naar Vlissingen te pakken en mijzelf toe te staan te genieten van de Zeeuwse kust en James Joyce mee te nemen. Het is dan wel geen Dublin, maar ik denk dat hij er wel van zal kunnen genieten.
In een naslagwerk over Nederlandse poëzie, vond ik het.
Aeolica, Leonard Pfeijffer.
Ja. Ik denk dat dit het is.
En ik kan niet wachten tot de dagen koud zijn en de wereld nog veel kouder dan nu- tot ik mijn donzen dekens niet meer wil verlaten en koffie voor de huiselijke haard kan drinken. Tot alles, alles, alles, wit en fluffig en koud is buiten en binnen alles warm en gloeiend. Tot ik eindelijk tijd heb voor mijn boeken en mijn hersenloze tijdschriften die mij vertellen hoe ik mijn haar moet doen- wat ik wijs zal negeren. Ik kan haast niet wachten op slechte kerstliedjes en nog slechtere kerstdecoraties in huizen waarin ik de mensen toch niet ken. Tot ik legitiem kan gaan zeuren over de kou- alhoewel iedereen weet dat ik er heus wel van geniet.
Tot die tijd moet ik het nog even doen met de regen en de anticlimax van een nat zadel.
Without you I do not feel save from all the monsters that hide in my bed and sing me to sleep.
En je weet het.
Het was veel thee, nog meer verhalen, sappige wraakacties die alleen tussen ons blijven en de bediening van het betreffende pittoreske café en onze perfecte zondagmiddag tenuetjes bestaande uit een jurkje, een rokje, een zwarte panty en hakken. Het deed mij een beetje terugverlangen naar een nacht in de voorzomer waarin wij met perfecte schoentjes en een iets minder perfect alcoholpercentage besloten over het spoor te rennen in een dorp dat net belangrijk genoeg is voor een treinverbinding.
Ik mis die hazy-lazy-crazy-days een beetje.